Baruch werd in 1956 geboren in Brooklyn, New York. Hij emigreerde in 1983 naar Israël en was, eerst als dienstplichtig daarna als reserve-arts, werkzaam in het Israëlische leger. Hij woonde en werkte in de nederzetting Kirjat Arba, bij Hebron, patriachenstad en bolwerk van orthodox-joodse kolonisten. Baruch had vier kinderen.

Op 25 februari 1994, tijdens het vrijdaggebed, gedurende de islamitische vastenmaand Ramadan en tegelijk het joodse Poerimfeest, in de Grot van de Patriarchen, vermoordde dokter Baruch 29 moslims. De grot is een joods en islamitische heilige plek in Hebron, waar de aartsvaders worden vereerd. Voordat hij, gestoken in Israëlisch legeruniform en bewapend met zijn snelvuurgeweer van het Israëische merk Galil, tot schieten overging gooide hij een handgranaat in de biddende menigte. Volgens sommige commentaren hebben omstanders Baruch na zijn daad doodgeslagen. Anderen beweren dat hij de hand aan zichzelf heeft geslagen.

Na het het bloedbad braken rellen uit. Die veroorzaakten de dood van nog een aantal Palestijnen. De gemelde aantallen variëren van 12 tot 26. Ook kwamen 2 Israëli’s om. Om de rust te herstellen kondigde de IDF (het Israëlische leger) in Hebron een weeklang een uitgaansverbod af.

Baruch Goldstein was aanhanger van de racistische, rechts-zionistische (later in Israël verboden) beweging van de in 1990 vermoorde Rabbi Meir Kahane. Hij behandelde als arts slachtoffers van Palestijns geweld. In de laatste maanden van zijn leven weigerde hij volgens Israëlische nieuwsmedia nog langer Palestijnse slachtoffers te behandelen. Hij zou hebben gehandeld uit wraak voor het niet te stoppen Palestijns geweld. Ook wordt geopperd dat hij het vredesproces (de Osloakkoorden) wilde verstoren.

Het drama voltrok zich in een periode waarin ook een reeks gruwelijke Palestijnse zelfmoordaanslagen tegen joodse burgers plaatsvond. Zowel de Israëlische regering als diverse joodse groeperingen veroordeelden de actie van Goldstein. Rechts-extremisten echter vereren hem nu nog als een held. Zijn graf in Kiryat Arba was tot een bedevaartplaats voor ultra-nationalistische joden uitgegroeid.

Hebron was in 1929 het toneel van een moordpartij van grotere omvang: de er al eeuwen gevestigde Joodse gemeenschap werd door Palestijnse Arabieren deels uitgeroeid en deels verjaagd. Na de oorlog van 1967 keerde een groepje  joodse overlevenden terug. Ze werden in die periode echter als ‘imperialistische’ kolonisten beschouwd en hun stap als onwettig en ongeoorloofd.

In 1998 passeerde een wet de Knesset (het Israëlisch parlement) die het oprichten van monumenten voor terroristen verbiedt. In het kader hiervan werd een monument bij Goldstein’s graf in 2000 afgebroken. Pogingen de woorden ‘heilige’ en ‘martelaar’ van zijn graf te laten verwijderen schijnen echter op niets uitgelopen te zijn.